02 nov ROOTS: De wortels van ROOTS
Mijn vader bouwde mee aan ROOTS
Voor de zomer overleed mijn vader. Hij woonde jarenlang naast ons en in de laatste jaren van zijn leven zorgden we intensief voor hem. Dat waren niet alleen jaren van afscheid nemen, maar ook jaren waarin ik hem opnieuw heb leren kennen.
Onze relatie was niet altijd gemakkelijk. Mijn vader legde de lat hoog, voor zichzelf maar ook voor de mensen om hem heen. Als dochter vond ik dat niet altijd makkelijk. Nu ik terugkijk, overheerst vooral dankbaarheid. Ik besef hoeveel hij mij heeft geleerd.
Niet doordat hij mij vertelde hoe ik moest ondernemen. Integendeel. De meeste lessen heb ik geleerd door met hem mee te lopen, met hem te bouwen en vooral goed te kijken.
Leren door mee te lopen en goed te kijken
Eerst als jong meisje op de boomkwekerij. Later toen we samen bouwden aan ons huis aan de Holstraat. En vervolgens tijdens de ontwikkeling van de locaties van ROOTS.
Ik zie hem nog voor me. Altijd in actie, met een meetlint in zijn hand, terwijl hij iets stond uit te tekenen. Altijd op zoek naar hoe iets nóg beter kon. Hij nam geen genoegen met een oplossing die ‘goed genoeg’ was. Voor hem was ‘prima’ zelden goed genoeg.
Hij werkte zorgvuldig, maar vooral ook ongelooflijk hard. Hij verdiepte zich volledig in materialen, constructies en afwerkingen. Hij las, onderzocht, vergeleek en probeerde uit. Complete studies maakte hij van authentieke bouwmaterialen en oude technieken, simpelweg omdat hij wilde begrijpen wat de beste oplossing was.
Dat was misschien wel de eerste les die hij mij meegaf: als je iets doet, doe het dan goed. Anders kun je het beter niet doen.
Wanneer ik iets niet wist, gaf hij me zelden direct het antwoord. We gingen samen op zoek. We doken in boeken, bezochten leveranciers, vroegen anderen om advies en probeerden dingen uit. Hij leerde me nieuwsgierig te zijn en erop te vertrouwen dat je veel meer kunt dan je vooraf denkt. Hij zag zelden beren op de weg. Hij zag vooral een uitdaging die onderzocht kon worden.
Niet bouwen voor vandaag, maar voor morgen
Mijn vader dacht altijd vooruit. Dat deed hij al lang voordat het woord ‘scenario-denken’ bestond.
Toen mijn opa hem vroeg een melkkar te maken voor acht melkbussen, bouwde hij er een voor tien. “Misschien breidt de veestapel zich ooit uit.” Dat was typisch mijn vader. Niet bouwen voor vandaag, maar voor morgen. Niet denken in de situatie van nu, maar in verschillende scenario’s.
Diezelfde les hoorde ik later terug toen we plannen maakten voor een nieuwe locatie. “Denk groter.” “Maak de ruimte groter.” “Je weet nooit hoe je plannen zich ontwikkelen.”
Dat advies hoor ik nog regelmatig in mijn achterhoofd als ik keuzes maak voor ROOTS. Niet alleen denken aan vandaag, maar ook aan wat morgen mogelijk kan zijn.
Mogelijkheden zien waar anderen beperkingen zien
Wat me misschien nog wel het meest fascineerde, was zijn vermogen om mogelijkheden te zien waar anderen eraan voorbij liepen.
Hij reed zonder moeite de hele Benelux door voor authentieke bouwmaterialen, oude deuren, gebinten of partijen materiaal die een tweede leven verdienden. Niet omdat hij goedkoop wilde bouwen, maar omdat hij kwaliteit zag. Zo verwerkte hij isolatiemateriaal dat oorspronkelijk bedoeld was voor een zwembad in het dak van wat nu ROOTS BASE is. Perfect materiaal, alleen een andere bestemming.
Hij leerde me zorgvuldig met geld om te gaan. Niet door altijd voor de laagste prijs te kiezen, maar door bewust te investeren in kwaliteit en creatief te kijken naar wat er al is.
Zelfstandigheid is niet alleen doen
Mijn vader wilde het liefst alles zelf kunnen. Dat typeerde hem. Maar de laatste tien jaar van zijn leven moest hij leren omgaan met lichamelijke én geestelijke beperkingen. Dat was misschien wel de grootste uitdaging van zijn leven.
Juist in die periode zag ik een andere kracht van hem. Hij bleef niet kijken naar wat niet meer kon, maar naar wat nog wél mogelijk was. Hij zorgde ervoor dat hij de juiste mensen om zich heen had: een medewerker die het dak op klom als hij dat zelf niet meer kon, iemand die zware dingen tilde, een mantelzorger die met hem meeging als hij ergens naartoe wilde.
Hij liet me daarmee zien dat zelfstandigheid niet betekent dat je alles alleen doet. Zelfstandigheid betekent dat je blijft zoeken naar manieren waarop iets wél kan.
Problemen moet je voor je uit rollen
Ook één van zijn uitspraken hoor ik nog regelmatig in mijn hoofd: “Problemen moet je voor je uitrollen.”
Niet ieder probleem vraagt vandaag om een oplossing. Sommige dingen lossen zich onderweg op. Andere hebben tijd nodig. Soms moet je eerst afstand nemen voordat je ziet wat de beste route is.
Go the extra mile. It’s never crowded.
Mijn vader gaf altijd nét iets meer dan nodig was. Niet voor de aandacht en niet voor een compliment, maar omdat hij geloofde dat kwaliteit zit in dat extra stapje. “Go the extra mile. It’s never crowded.”
Nu ik zelf ondernemer ben, merk ik hoe vaak ik ongemerkt teruggrijp op zijn lessen. Niet omdat ik precies zo wil ondernemen als hij, maar omdat de waarden die hij mij meegaf diep verankerd zijn in hoe ik vandaag werk en hoe ROOTS is geworden:
- Nieuwsgierig blijven
- Zorgvuldig werken
- Vooruitdenken en denken in verschillende scenario’s
- Mogelijkheden zien waar anderen beperkingen zien
- De juiste mensen om je heen verzamelen
- Geloven dat echte kwaliteit ontstaat als je bereid bent nét dat stapje extra te zetten
Misschien is dat wel de echte betekenis van ROOTS. Niet alleen de plek waar mensen samenkomen, maar ook de wortels waaruit je zelf bent gegroeid.
Als ik vandaag door onze locaties loop, zie ik niet alleen drie inspirerende plekken voor teams en organisaties. Ik zie ook iets van mijn vader terug: in de aandacht voor details, in de liefde voor authentieke materialen, in het vooruitdenken en in de overtuiging dat kwaliteit altijd begint bij zorgvuldigheid.
Wat ik van mijn vader leerde en anders ben gaan doen
Alles heeft een keerzijde. Er wordt weleens gezegd dat je over de doden alleen maar goede dingen moet zeggen, maar zo zit een mensenleven niet in elkaar. Mijn vader heeft me ontzettend veel geleerd, juist óók door de dingen waarvan ik later dacht: dat wil ik anders doen.
Zijn doorzettingsvermogen kon doorslaan in niet meer kunnen ophouden. Loslaten vond hij moeilijk. Werk was voor hem alles: zijn passie, zijn verantwoordelijkheid en een groot deel van zijn identiteit. Ontspanning kwam daardoor regelmatig op de tweede plaats, ook op momenten waarop tijd voor elkaar belangrijker was geweest. En zijn liefde voor oude materialen kon doorslaan. Soms is nieuw gewoon slimmer, zeker bij apparatuur waarmee mensen iedere dag moeten werken.
Ook daarin heb ik mijn eigen keuzes leren maken:
- Zijn zorgvuldigheid behouden, zonder dat alles perfect hoeft te zijn;
- Doorzetten, maar ook weten wanneer het tijd is om los te laten;
- Hergebruik en karakter waarderen en durven investeren in iets nieuws als dat de betere oplossing is;
- Hard werken, maar beseffen dat niet werken ook onderdeel is van een goed leven;
- Soms even mijn mond houden in plaats van doorduwen, en een ander de ruimte geven.
Misschien is dat uiteindelijk wel wat we van onze ouders meekrijgen. Niet een handleiding die je letterlijk moet volgen. Je neemt mee wat bij je past, je bouwt verder op wat zij je hebben geleerd en sommige dingen buig je onderweg om, omdat je hebt gezien wat de andere kant ervan kan zijn.
Geworteld zijn en toch je eigen weg kiezen
Als ik vandaag naar ROOTS kijk, zie ik veel van mijn vader terug. Maar ik zie ook mijn eigen weg. Misschien is dát wel wat groeien betekent: geworteld zijn in waar je vandaan komt, zonder op te houden je eigen weg te kiezen.
En zo bouwt mijn vader, zonder dat hij het ooit zo bedoeld heeft, nog iedere dag een beetje mee aan ROOTS.
Benieuwd naar de plekken waar dit verhaal gestalte kreeg? Ontdek ROOTS BASE, PIT en NEXT op www.roots.nl of neem contact met ons op voor een kennismaking en de mogelijkheden voor jouw team.
Dit verhaal is geschreven door Maartje van ROOTS.
